در کتاب انوار مضیئه از ابو بصیر روایت نموده که امام محمد باقر (ع) فرمود: قائم بیاران خود میگوید: ای مردم! اهل مکه منرا نمیخواهند ولی من برای هدایت فرستاده شدم تا انچه شایسته است که شخصی مثل من بانها بگوید ، گفته و با انها اتمام حجت کنم.

انگاه مردی از یاران خود را می طلبد و بوی میگوید : برو نزد اهل مکه و بگو ای اهل مکه من فرستاده ی فلانی هستم،او به شما میگوید: ما خانواده ی رحمت و معدن رسالت و خلافت هستیم.ما ذریه ی محمد و سلاله ی پیغمبرانیم، مردم به ما ستم نمودند و از هنگام رحلت پیامبر تا کنون حق ما غضب شده است.

اکنون ما از شما چشم یاری داریم از ما یاری کنید.

وقتی ان جوان این سخنان را میگوید مردم بوی هجوم می اورند و در بین رکن و مقام او را میکشند‍‍،و او همان مرد پاکدل(نفس زکیه) است.

چون خبر کشته شدن او بامام میرسد بیارانش میگوید:من به شما خبر ندادم که اهل مکه ما را نمیخواهند؟

اهل مکه هم او را به مکه دعوت نمی کنند و او هم با سیصد و سیزده مرد که به تعداد جنگجویان بدر هستند از کوه ذی طوی فرود میایند و داخل مسجد الحرام شده و در جنب مقام ابراهیم چهار رکعت نماز میخواند، و تکیه به حجر الاسود میدهد و حمد و ثنای الهی را میکند و بر حضرت رسالت پناهی(ص) درود میفرستد و بنحوی سخن میگوید که هیچکس بدانگونه سخن نگفته باشد.

او نخستین کسی است که جبرئیل و میکائیل دست در دست او گذارده و با وی بیعت میکنند.

سپس پیامبر و امیر المومنین با انها برخاسته و کتاب جدید مهر شده ای را که هنوز مهرش خشک نشده به او میدهند و بوی میگویند: برطبق انچه در این کتاب نوشته شده عمل کن سپس ان سیصد نفر و عده ی قلیلی از اهل مکه با وی بیعت میکنند و چون از مکه خارج شود مثل این که در حلقه است.

ابو بصیر میگوید پرسیدم: حلقه چیست؟

فرمود: ده هزار مرد است که جبرئیل در سمت راست و میکائیل در سمت چپ او قرار دارند و در ان هنگام پرچم او را به اهتزاز در اورده همه جا میگرداندو این همان پرچم و زره ی سابق پیامبر است.