عاشق امام زمان (عج)

حكايت بي او بودن

Tue, 15 May 2012 18:36:00 GMT

پيشوايان بزرگوارمان گفته‌اند، ما نيز باور آورده‌ايم كه «زمين خدا هرگز از حجت او خالي نمي‌ماند.» آنها گفته‌اند، ما نيز باور آورده‌ايم كه «اگر تنها يك روز از عمر زمين باقي باشد، آن قدر طولاني مي‌گردد تا قائم او به پا خيزد».

آنها گفته‌اند، ما نيز باور آورده‌ايم كه «بي‌او و بي‌عنايت او شيرازه هستي از هم مي‌گسلد.» آنها هزاران نكته از اين دست گفته‌اند و ما نيز به هزاران نكته از اين دست باور آورده‌ايم، و بر پايه اين سبزترين باورهايمان، تصوير «ناكامي خود و جهان» را در گرداب تصور «بي او بودن» به قاب خيالمان نشانده‌ايم:

وقتي تو نيستي

نه هست‌هاي ما

چونان كه بايدند

نه بايدها

هر روز بي‌تو

روز مباداست!

(قيصر امين‌پور)

مي‌داني حال و هواي ما بي او چگونه است؟

من

بي

تو

در امتداد تيرگي شب

محو مي‌شوم

اي آفتاب من!

دست مرا بگير

(محمد فخارزاده)

غريبي و غربت را تجربه كرده‌اي؟ چقدر دلت در غربت‌هاي غريبانه هواي او را مي‌كند؟

بي تو كنج اين خرابه‌ها غريب مانده‌ايم

باز هم بيا سراغ از اين غريبه‌ها بگير

(حميدرضا شكارسري)

حالا كه خلوتي به دست آوردي «هر چه مي‌خواهد دل تنگت» با امام نجوا كن:

بيا كه بي تو شد آينه سنگ، گوهر سنگ

درخت سنگ شد و بال هر كبوتر، سنگ

نمي‌شود به كسي اعتماد كرد امروز

كه مُرد عاطفه و شد دل برادر، سنگ

بپوش چشم از اين سنگ‌هاي آب‌نما

سراب مي‌چكد از اين كوير يكسر سنگ

...

چه داستان غريبي، چقدر غمبار است

كنار خانه دريا و زيستن در سنگ

بيا كه با تو برويد بهار در پاييز

و با نگاه تو حتي شود معطر، سنگ

(نعمت‌الله شمسي‌پور)

به او بگو كه نبودنش، چگونه عالم را پژمرده كرده است:

نبودن تو كوه را پر از سكوت كرده است

و دشت‌هاي خسته از قرون بي‌شمار را

(حميدرضا شكارسري)

و لبخند زيبايش چه تأثير شگفتي بر زمين و زمان مي‌گذارد:

كوير اگر تو بخندي شكوفه خواهد داد

و بي‌نگاه تو دريا سراب خواهد شد

حديث اين كه به يك گل بهار مي‌رويد

خزان، اگر تو بخندي مجاب خواهد شد

(غلامرضا شكوهي)

بگو كه روشني آسمان و زمين از اوست:

بي‌جلوه‌ات ندارد، ارض و سما فروغي

اي آفتاب معني هم ارض و هم سما را

(فواد كرماني)

و اگر او نباشد «هيچ» حتي، نيست:

بازآ كه بي‌وجودت، عالم سكون ندارد

هجر تو در تزلزل افكنده ماسوا را

(فواد كرماني)

تا مي‌تواني دامانش را بگير و دلش را به دست آور، مثلاً از خاموشي پرنده‌ها بگو:

كجاستي كه نمي‌آيي

الا تمام بزرگي‌ها

پرنده بي‌تو چه كم صحبت

بهار بي‌تو چه بي‌رنگ است

(محمدكاظم كاظمي)

و يا بي‌رونقي بهار را برايش زمزمه كن:

بهار من، چه بهاري اگر كه بي‌تو بيايد

بهار، بي‌تو بهارم، نه آمده‌ست و نه‌مانده‌ست

(سيد اكبر ميرجعفري)

به او بگو:

شكوه رويش شُكرآور بهاراني

كه بي‌طراوت رويت، بهار پاييز است

(عباس براتي‌پور)

اگر همه غوغايي كه در جانت به‌پا شده را براي او گفتي، فراموش نكن كه اضافه كن:

تو نيستي و نمي‌دانم، در امتداد چه مي‌مانند

وجود و هيأت دستاني كه شاخسار دعايي‌نيست

(سيد اكبر ميرجعفري)

نمي‌دانم امام نام جمعه را كه بشنوند، چه حالي پيدا مي‌كنند، اما براي ايشان بخوان:

هزار جمعه بي‌روح بي‌تو جان كندم

بس است بي‌تو نشستن، بس است حركت‌كن

(مرتضي اميري)

حكايت تنهايي زمين را نيز متذكر شو:

اي دلپذير

بي‌تو

زمين تنهاست

پرواز در كنار تو زيباست

(ايرج قنبري)

مهدي موعود از ديدگاه اهل سنت

Mon, 16 Apr 2012 14:18:00 GMT

ابن ابي حديدمعتزلي: تمام فرقه هاي مسلمانان اتفاق دارند که دنيا و تکليف به پايان نميرسد مگر اين که مهدي (ع)ظهور کند. (شرح نهج البلاغه ابن ابي حديد،ج 10 ،ص96)

------

محمد امين سويدي: انچه مورد اتفاق همه دانشمندان است اين است که مهدي (ع) کسي است که در اخرالزمان قيام ميکند و زمين را پر از عدل مي نمايد و روايات درباره ي مهدي (ع) و ظهور او فراوان است. (سبائک الذهب،ص78،منتخب الاثر،ص34_پاورقي، الامام المهدي ص300)

-----

ابن منظور:مهدي يعني کسي که خدا او را به سوي حق هدايت کرده باشد کلمه ي مهدي به قدري در نامگذاري اشخاص به کار رفته است که به صورت اسم درامده و مهدي که پيامبر اکرم (ص)ظهور او را در اخرالزمان بشارت داده است به همين نام ناميده شده است. (لسان العرب،ج15،ص354)

-----

ابن اثير ميگويد: ان مهدي موعود که پيامبر اکرم (ص)ظهور او را بشارت داده است در اخرالزمان خواهد امد.(نهايه ابن اثير،ج5،ص254)

-----

زبيدي: مهدي موعود که بشارت ظهور او را داده اند در اخرالزمان ميايد خداوند ما را از جمله يارانش قرار دهد.(تاج عروس،ج5،ص408)

-----

شمس الدين الذهبي : حضرت مهدي از فرزندان امام حسن عسکري (ع) است و او موجود و حاضر است تا روزي که خداوند اذن ظهورش دهد و زمين را پر از عدل و داد کند همانگونه که از ظلم و ستم پر شده باشد.(المهدي الموعود المنتظر ،ج1،ص197)

----

اي گواه محکم آمدني نزديک

Sat, 24 Mar 2012 12:53:00 GMT

با لحن کدام آفتاب؛

با صداي کدام پروانه؛

با آواز کدام سنگ؛

با ترانه کدام باران؛

ويراني همواره مان را فرياد بزنيم؟

اي دور از دسترسِ نزديک!

اي سخاوت هر روزه زمين!

که نماز مهرباني ات را ستاره ها، هزار مرتبه اقتدا کردند.

و هر روز، تشنه تر از پيش، سر به کوهوار شانه هايِ آسماني ات گذاشتند.

چقدر اين روزهاي بي تو، کش آمده اند! چقدر طولاني شده، صداي نيامدنت!

چقدر غليظ است هواي دلتنگي ات!

اي مهرباني بي حدّ!

که روشني بي وقفه هزار اقيانوس زير آرامش قدمهايت شناور است و داغ هزار آتشفشان ريشه داده است در چشمهاي بي نصيب مان.

تا چند چله نشيني اين زمستانهاي بي اندازه؟!

تا چند دوندگي اين سنگلاخهاي يکنواخت؟!

تا چند شمارش اين ستارگان ارجمند؟!

تا چندچشم به راهي اين کوچه هاي تودرتوي تاريک؟!

حلقه کدام در را بکوبيم؟

در گوش کدام جاده، زخمهايمان را بخوانيم؟

تاريکي در خيابانها سرازير شده؛ مرگ در پستوها نعره مي زند

و چقدر از زلال پونه و نارنج، هوا رقيق است!

و چقدر، مرگ در لابه لاي ديوارها زانو مي زند!

و چقدر گرسنگي، در پستوي خانه هاي حقير فراوان است!

... فانوسي مي خواهد اين شبهاي در خيال آمدنت

تا ديدار تازه پنجره ها را، بر پيشاني روشن دريا بياويزد

و چُرت تمام خوابهاي شيطاني را پاره کند

... باراني تازه مي خواهد اين شوره زارهاي هميشه تا خميازه هاي کشدار علفها را رشته رشته پنبه کند

و صبحي بنفش را در شريان آسمانها بريزد

نسيمي رونده مي خواهد اين بي شمار اندوهانِ چشمها

تا آواز پرند هزار پرستو را در شکاف ديوارها بريزد.

تا کدام مرتبه از روشني رودها، چشمهامان را ورق بزنيم

که هيچ پرنده اي پرواز را مشق نمي کند

و هيچ درختي، پاي زمزمه آبها شکوفه نمي دهد

... زخمي گشوده مي خواهد اين دقيقه هاي لايتناهي بيمار

تا جرعه جرعه، شرجي نيامدنت را خالي کند بر سرِ دلتنگي اين روزها

اي سجاده نيايشت، رشته رشته در ادامه باران

و اي آرامش آسماني ات در نهايت شوريدگي درخت

با همان سکوت ديگر گونه ات

با همان سخاوت همواره ات

با همان قدمهاي افراشته ات

با همان نگاه صاعقه وارت

با همان لبخند حُسن يوسفت

با همان ايستادن روشنانه ات

بايست!

در مقابل دلتنگي قديمي اين خاک

روبروي همواره اين مسموميت بي حدّ

خالي کن!

مهرباني ات را در سفال تنگدستي اين تاريک مخوف

خالي کن!

بهار تازه پيراهنت را در کنج خزاني اين دقايق اندوه

خالي کن!

باران بي وقفه آمدنت را در بيابانيِ اين فصلهاي گرسنه

بتکان!

نگاه روشنت را در ذرات خستگي زمان

بتکان!

دامان ستاره پرورت را در ظلمت اين دقيقه هاي تنگدست

بتکان!

پلکهاي آفتابي ات را در سبوهاي يخ زده و گرسنه

هواي بي تو

تيغي نشسته در شريان رودهاي تشنه جهان است؛

سنگي انباشته بر چشمهاي آسماني است؛

گردبادي جهنده در روشني باغچه هاست.

هواي بي تو،

هواي خالي اندوه است؛

هواي خالي مرگ است؛

هواي سوزنده از طعم بي عدالتي است.

اي مبهمِ روشن!

تا چند زمستان چشمهايمان را روشن نگه داريم؟!

تا چند انگشتانه دلتنگي مان را کنار بگذاريم؟!

تا چند از نردبان دوري ات، بالا برويم؟!

تا چند پرنده، چشمهايمان را بگيريم زير آفتاب؟!

تا چند ...؟!

اي تمام چشمه هاي جهان را فراگير!

در کدام دامنه باران خيز، خيمه افراشته اي؟

سفره ات را پاي کدام دريا پهن کرده اي؟

پيراهنت را بر کدام درخت مقدس آويخته اي؟

کدام ستاره از سقف خانه ات آويزان است؟

کدام دريا در سبويت ته نشين شده است؟

اي گواه محکم آمدني نزديک!

تا از ني يخبندان پي در پي برخيزيم

چند آفتاب را نذر آمدنت کنيم؟

و چند نواحي مقدس را تشنه تشنه سر بکشيم؟

اي آفتاب مرتفع مهرباني!

سر بر ديوار شوربختي کدام کوچه بگذاريم؟

با اين همه زمستاني که در کوله بارمان است؛

و با اين همه پائيزي که در راه است؛

و با اين همه جاده هايي که به بن بست تکيه داده اند.

تا جمعه آمدنت

چند ندبه فاصله است؟

تا مرز آبي يقين

Thu, 01 Mar 2012 11:25:00 GMT

چيزي به ظهر نمانده بود. سايه نخل دامانش را از روي خانه جمع کرده بود و آفتاب، سايه ديوارها را هم ربوده بود.«حسن بن علي وجناء» مهمان داشت و به غلامش گفته بود که ناهار خوبي تهيه کند. اما هنوز مهمان نيامده، غلام از داخل اتاق، صداهاي صحبت و مشاجره مي شنيد. باور نمي کرد که حسن با مهمانش اينقدر تند حرف بزند.

- محمد از خدا بترس! اين حرفها را نزن.

- مگر دورغ مي گويم؟ اين همه آدم قابل اعتماد ومشهور... امام زمان، دست کم ده تا وکيل در بغداد دارد وهمه آنها هم از حسين بن روح، به محمد بن عثمان نزديکترند،حالا چطور او نايب خاص امام شده است؟!...

- گوش کن. من خودم از ابوسهل نوبختي شنيدم که مي گفت، اگر حسين، امام را در زير جامه خويش پنهان کرده باشد و ديگران، بدنش را با قيچي قطعه قطعه کنند تا او رانشان دهد، وي هرگز اين کار را نخواهد کرد.

- من فقط مي دانم که اموال مردم را در جاي خودش مصرف نمي کند و به مستحق نمي رساند.

- ببين! نيابت حسين بن روح نوبختي مثل نيابت محمد بن عثمان، مسلم است. من از ابوالعباس بن نوح شنيدم که گفت از ناحيه مقدسه امام زمان نامه اي رسيد که نوشته بود: «اوکاملا مورد اطمينان ماست; او در نزد ما مقام و جايگاهي دارد که او را مسرور مي کند.»

- من به چشم خودم هيچ دليل و مدرکي نديده ام; من به نيابت حسين بن روح اعتقادي ندارم; تو بگو چه دليلي براي صحت حرف خود و اثبات نيابت حسين داري؟

محمد بن فضل موصلي مهمان حسن بود و حسن نمي توانست او را متقاعد کند. از طرفي مي خواست حرمت اورا هم حفظ کند; در طول اتاق قدم مي زد; پيشاني اش خيش عرق بود اما سعي مي کرد آرام باشد. او را به ناهار دعوت نکرده بود که با هم بحث کنند اما او سخت منکر نيابت حسين بن روح بود درحاليکه حسن، خودش وکيل امام بود و باحسين ارتباط نزديک داشت. ناگهان فکري به خاطرش رسيد:

- من اين موضوع را با دليل روشن برايت ثابت مي کنم،دفترت را به من بده.

دفتري با جلد سياه و برگهاي سبز، در دست محمد بن فضل بود که در آن حساب و کتاب کارهايش را مي نوشت...

- دفتر مرا مي خواهي چه کني؟

- آن را به من بده تا بگويم.

دفتر را از محمد گرفت و يک برگ سبز از آخر دفتر جداکرد و قلمي از قلمدان روي طاقچه اتاق برداشت و گفت:

- ببين سر اين قلم تيز است. من بدون آنکه قلم را در مرکب بزنم فقط با تيزي سر قلم ني نامه اي براي حسين بن روح مي نويسم و آن را برايش مي فرستم. اگر او عين جملات مرانوشت و فرستاد معلوم است که نايب خاص امام زمان است.

- قبول دارم.

حسن، بدون استفاده از مرکب، نامه اي براي حسين بن روح نوشت و آن را مهر کرد و به دست غلامش سپرد:

- اين نامه را به خانه حسين بن روح مي رساني و همانجامي ماني تا جواب بگيري.

غلام، نگاهي به چهره محمد انداخت و پرسيد: مهمانتان براي ناهار نمي ماند؟

- چرا مي ماند، براي چه مي پرسي؟

- جسارت است ولي از وقتي آمده، شما با هم بحث مي کنيد!

حسن خنديد و گفت: مهم نيست، تو کار خودت را انجام بده; وقتي برگشتي، ما غذا مي خوريم; حالا برو!

غلام، که از خانه بيرون رفت; حسن به طرف محمدبازگشت و گفت: وقت نماز است، بلند شو برويم وضوبگيريم و نمازمان را بخوانيم تا او هم با جواب نامه برسد.

محمد بلند شد; در دل هر کدام شور غريبي بود. حسن باهمه وجودش به حسين بن روح ايمان داشت و منتظر بود تااو با عنايت و کمک امام زمان، عليه السلام، عين متن نامه رابنويسد و بفرستد. اما محمد که به اين نيابت اعتقادي نداشت،دلش مي خواست تا اين قضيه به حسن نيز ثابت شود... پس از نماز، هر دو به در خانه خيره مانده بودند; انتظار به جانشان چنگ انداخته بود و لحظه ها به کندي مي گذشت.صداي در که بلند شد، هر دو از جا کنده شدند; حسن با شتاب در را باز کرد; غلام پشت در بود اما در دستش چيزي نبود.چشمان محمد، برقي زد...

- ديدي حسن! ديدي که حسين بن روح، از جواب دادن عاجز مانده؟!...

حسن جا خورد;

- امکان ندارد محمد،... امکان ندارد!

- چرا،... گفتم که او لايق اين امر نيست، او را چه به نيابت خاصه امام زمان!

- نه،... باور نمي کنم!

غلام دستهايش را بالا برد، صبر کنيد!... اجازه بدهيدبگويم. به من گفتند: «تو برو، جواب مي آيد.»

چهره حسن غرق شادي شد: «خدايا شکرت!» گفتم...

محمد دلخور به عقب برگشت و حرفي نزد. حسن گفت:بيا برويم ناهار بخوريم که من بسيار گرسنه ام.

- من فعلا ميل ندارم...

محمد گوشه اتاق کز کرد و نشست. در تمام مدتي که غلام، سفره را پهن مي کرد و غذا را مي آورد، او يک کلمه هم حرفي نزد. حسن دستهايش را شست و سر سفره نشست:بيا غذا بخور مرد!

محمد اشتهايي نداشت اما به حرمت حسن سر سفره رفت. هنوز اولين لقمه را به دهان نگذاشته بود که در زدند. هردو دست کشيدند; غلام که متوجه انتظار آنها بود، با عجله دررا باز کرد و جواب نامه را به اتاق آورد: آقا،... جواب نامه است! اصلا همان نامه است; همان که بردم...

دل حسن لرزيد، نامه را از دست غلام گرفت...

- ببين محمد، روي همان برگه سبز دفتر خودت. جمله به جمله، با مداد نوشته شده; بگير و نگاه کن! دستهاي محمدمي لرزيد... نامه را گرفت; دقيقا همه آنچه را که با هم نوشته بودند، آن هم با سر قلم ني و بدون مرکب!

نامه را که خواند، بي اختيار بر سر خود زد: واي بر من!...

حسن دست او را گرفت و گفت: آرام باش، اما يک چيز رابدان! من از «جعفر بن محمد بن قولويه » شنيدم که مي گفت:«هر کس حسين بن روح را نکوهش کند، محمد بن عثمان رانکوهش کرده و هر کس او را نکوهش کند; امام زمان رانکوهش کرده و از او انتقاد نموده است.»

اشک، تمام صورت محمد را پوشانده بود.ناگهان محمداز جاي برخاست و گفت: بايد برويم.

- کجا؟

- برويم تا من حسين بن روح را ببينم; به پايش بيفتم و ازاو طلب بخشش کنم.

- اما تو که هنوز غذا نخورده اي؟!...

- غذا نمي خواهم، اصلا گرسنه نيستم. بيا برويم، مرا به خانه حسين ببر.

حسن، پريشان حالي او را که ديد، بلند شد. غذا همچنان دست نخورده در سفره باقي مانده بود... در راه، محمداشکهاي خود را مي سترد و مي گفت: تا او را نبينم و از او طلب بخشش نکنم، آرام نمي گيرم.

... حسين بن روح نوبختي، در صدر اتاق نشسته بود،دفتري پيش رويش گشوده بود و به حساب اموال مردم ونامه هاي ايشان رسيدگي مي کرد. سيمايش نوراني وچشمانش، روشن و نافذ بود و در ميان جامه سفيد وپاکيزه اي که پوشيده بود، در منظر نگاه محمد ابهت خاصي مي يافت. محمد دوزانو پيش روي او نشست.

- نامه اي که جوابش را ساعتي پيش نوشته بوديد...

حسين بن روح، سر تکان داد. صورت محمد، دوباره خيس اشک شد: من بودم که به شما شک کردم و حال آمده ام تا طلب بخشش کنم... مرا ببخشيد... من...

حسين به چشمان اشک آلود محمد نگاه کرد: خداوند،همه ما را ببخشد.

مهرباني نگاه حسين بن روح و کلام دلنشين او،به دل محمد بن فضل آرامش داد...

خبر ابي بن کعب درباره ي علائم امدن قائم

Tue, 30 Mar 2010 12:19:00 GMT

در كتاب (عيون اخبار الرضا) از علي بن عاصم از امام محمد تقي(ع) از پدران بزرگوارش روايت كرده كه پيامبر(ص) قائم (عج) براي ابي ابن كعب اينگونه توصيف فرمود: خداوند نطفه ي بابركت و پاك و پاكيزه را در صلب حسين بوجود اورد كه هر مومني كه خداوند از وي در خص.ص دوستي اهل بيت پيمان گرفته است،از ان نطفه خشنود است و هر منكري از ان دوري ميجويد.او امام پرهيزگار و هادي و مهدي است كه حكم به عدل ميكند و دستور بدان ميدهد و در گفتارش خدا را تصديق ميكند،خداوند هم او را تصديق مينمايد و چون دلائل و علائم ان اشكار شود از سرزمين تهامه(جزو خاك حجاز و عربستان و كنايه از شهر مكه است) بيرون ميايد.او گنجهايي دارد كه <**ادامه مطلب...**>

نه طلا و نه نقره است،بلكه اسب هاي نيرومند و مردان ناموري است بعدد اصحاب بدر يعني سيصد و سيزده نفر كه از اقطار جهان به دور وي گرد ايند.

صحيفه ي مهر كرده اي با اوست كه تعداد يارانش با اسامي و شهرها و اوصاف و كنيه هاي انها در ان نوشته شده است و انها همه سعي در فرمانبرداري او(مهدي)دارند.

ابن ابي كعب عرض كرد:يا رسول الله! دلائل و علائم امدن او چيست؟

فرمود:پرچمي است كه چون وقت قيام وي شود ان پرچم خود به خود بر افراشته مي شود و همان پرچم به قائم ميگويد:اي ولي خدا برخيز!دشمنان خدا را بكش،و انها دو پرچم و دو علامت هستند.شمشيري در غلاف دارد كه جون وقت ظهورش نزديك شود انرا از غلاف ميكشد و خداوند انرا به زبان اورده و او نيز بوي ميگويد:اي ولي خدا برخيز! جا ندارد كه بنشيني و دشمنان خود را به حال خودشان بگذاري.

او از پس پرده ي غيبت بيرون ميايد و هر دشمن خدا ببيند بقتل ميرساند و احكام خدا را جاري ميسازد و طبق دستور الهي حكم ميكند در حاليكه جبرئيل در سمت راست و ميكائيل در جانب چپ او قرار گرفته اند.

اي ابي ابن كعب! خوش بحال كسي كه عقيده بوجود و ظهور او دارد ، او انها را از مهالك دنيوي نجات ميدهدو با اعتقاد به خدا و پيامبر و تمام ائمه طاهرين خداوند در هاي بهشت را براي انها ميگشايد.مثل انها در دنيا همچون مشكي است كه هميشه بويش استشمام ميشود و هيچگاه تغيير نمي يابد،و مثل انها در اسمان مانند ماه تابان است كه هيچوقت نورش خاموش نميشود

زمزم پنهان

Sun, 28 Mar 2010 10:53:00 GMT

اي باغبـــان در گلستان ، گل را چــــــرا پنهان كني

چـــــون مااسير آن گليم ، از ما چـرا پنهان كنــــي

آن گــــل دهد بــــوي خدا ، از ما چــــراباشد جـــدا

بـــــــوي خدا را اي خدا ، ديگر چـــــرا پنهان كنـــي

در انتــظارش عالمي ،حيـــران و ســــرگردان هـــمي

آن آيــــت مخزونه را ، ديگـــر چـــــرا پنهــــان كـــني

ظلــــم ستم غـــوغـــا كند ، دنيـا پـــــر از بلوا كنــــد

درپرده ي غيبت دگر ، منجي چـــرا پنهــــان كنــــي

اي آگـــه از ســـــر وعلن ، اي خالق لــــــوح قلــــم

عمرم به پايان شد دگــر ، مهــدي چرا پنهان كنـــي

مستضعفان را داده اي ، خـــود وعده ي مــلك زميـــن

آن وعده ي مستضعفان ، ديگر چـــــرا پنهان كنـــي

شد نيمه ي شعبان ز نــو ، دل انتظار مــــــاه نـــــو

اين ماه را در پشت ابــر ، ديگر چــــرا پنهان كنــــي او مكه هست و او مـنا ، هم سعي باشد هم صفا

او زمــــزم بي انتها ، زمـــــزم چرا پنهـان كنــــي

هر جمعه ندبه ســر دهيم ، با ياد مهدي سـردهيم

هستيم بي مـــولا خدا ، مـــولا چرا پنهان كنــــي

شعر از عبدالکريم افکار ازاد

روزي كه قائم (عج) در مكه ظهور مي كند

Sat, 27 Mar 2010 10:52:00 GMT

در كتاب انوار مضيئه از ابو بصير روايت نموده كه امام محمد باقر (ع) فرمود: قائم بياران خود ميگويد: اي مردم! اهل مكه منرا نميخواهند ولي من براي هدايت فرستاده شدم تا انچه شايسته است كه شخصي مثل من بانها بگويد ، گفته و با انها اتمام حجت كنم.

انگاه مردي از ياران خود را مي طلبد و بوي ميگويد : برو نزد اهل مكه و بگو اي اهل مكه من فرستاده ي فلاني هستم،او به شما ميگويد: ما خانواده ي رحمت و معدن رسالت و خلافت هستيم.ما ذريه ي محمد و سلاله ي پيغمبرانيم، مردم به ما ستم نمودند و از هنگام رحلت پيامبر تا كنون حق ما غضب شده است.

<**ادامه مطلب...**>

اكنون ما از شما چشم ياري داريم از ما ياري كنيد.

وقتي ان جوان اين سخنان را ميگويد مردم بوي هجوم مي اورند و در بين ركن و مقام او را ميكشند‍‍،و او همان مرد پاكدل(نفس زكيه) است.

چون خبر كشته شدن او بامام ميرسد بيارانش ميگويد:من به شما خبر ندادم كه اهل مكه ما را نميخواهند؟

اهل مكه هم او را به مكه دعوت نمي كنند و او هم با سيصد و سيزده مرد كه به تعداد جنگجويان بدر هستند از كوه ذي طوي فرود ميايند و داخل مسجد الحرام شده و در جنب مقام ابراهيم چهار ركعت نماز ميخواند، و تكيه به حجر الاسود ميدهد و حمد و ثناي الهي را ميكند و بر حضرت رسالت پناهي(ص) درود ميفرستد و بنحوي سخن ميگويد كه هيچكس بدانگونه سخن نگفته باشد.

او نخستين كسي است كه جبرئيل و ميكائيل دست در دست او گذارده و با وي بيعت ميكنند.

سپس پيامبر و امير المومنين با انها برخاسته و كتاب جديد مهر شده اي را كه هنوز مهرش خشك نشده به او ميدهند و بوي ميگويند: برطبق انچه در اين كتاب نوشته شده عمل كن سپس ان سيصد نفر و عده ي قليلي از اهل مكه با وي بيعت ميكنند و چون از مكه خارج شود مثل اين كه در حلقه است.

ابو بصير ميگويد پرسيدم: حلقه چيست؟

فرمود: ده هزار مرد است كه جبرئيل در سمت راست و ميكائيل در سمت چپ او قرار دارند و در ان هنگام پرچم او را به اهتزاز در اورده همه جا ميگرداندو اين همان پرچم و زره ي سابق پيامبر است.

مظلوميت تو ، غفلت ما

Mon, 15 Mar 2010 11:52:00 GMT

از ما بر تو سلام.. اي آقا و مولاي ما!
سلامي از جنس همان سلام هايي که سال هاست به شما مي کنيم و جوابي نميشنويم.... نه اينکه جواب نمي آيد..
.. و يا جواب دهنده اش در دادن جواب، کوتاهي کند!!
بلکه حقيقت اين است که غبار گناه گوش سلام دهنده اش را سنگين کرده!!

آري... از ما بر تو سلام!
سلامي از جانب غلام و نوکري خسته دل... که هيچگاه مولاي و آقاي خود را نديده که به او عرض ادب کند و چشمانش به جمال آقا و سرورش روشن شود!!
نه اينکه آقايش غيب و ناپديد شده باشد!!

<**ادامه مطلب...**>
    و يا حتي چشمانش به جمال او روشن نشده باشد!!
بلکه حکايت اين است که حتي يکبار هم آقاي خود را نديده که در ميان جمعيتي او را بشناسد و بامعرفت در محضرش حاضر شود!!
آه که چه قدر دردناک است وقتي بفهمي که تمام موجودات عالم تو را مي شناسند و هر لحظه به تو سلام مي دهند...
     ولي ما را بگو!!
           ...که شايد بارها در کوچه هاي اين شهر بي تفاوت از کنار تو رد شده ايم و ...

سلام ما بر تو... اي فرزند فاطمه!
    که هيچگاه تو را نديديم و صدايت را نشنيديم!
        که هيچگاه توفيق زيارتت نصيب ما نشد!
            که هيچگاه محضر مبارکت را درک نکرديم!
حقيقت اين است که آخر الزمان مصيبتي ، جز اين مصيبت.. ندارد...
   که اگر مي بيني طوفان بلاها و مصيبت ها بر ما اثر کرده و ما را غم فرا گرفته... تمامش به خاطر اين است که ما توفيق حضور در محضر تو را از دست داديم!!

اين دنيا که آن را زندان مي نامند...
                                    ..بهشت ما بود!! وقتي تو را در کنار خود مي ديديم!!
پنهان شدن تو همانا... جهنم شدن اين دنيا... همانا!   گرفتار شدن ما همانا!!

   سلام بر جمال محمدي...
                سلام بر هيبت حيدري...
                         سلام بر محبت فاطمي..
سلام بر آن کسي که امروز، بيش از هروز ديگري جاي خاليش را حس مي کنيم!
        دعا کنيم که بيايي...
                دعا کنيم که زودتر بيايي!
                    دعا کنيم که تمام شود...
                           دعا کنيم که از اين خواب وحشتناک بيدار شويم...
اباصالح! قول داديم که از حال هم بي خبر نباشيم!!
        مي گويند شما از احوال ما خبر داري..

            ولي... ولي به خدا قسم که ما سالهاست از احوال شما بي خبريم....!!
آه... که چقدر از تو غافليم...
        شايد اگر اين غفلت نبود... اين روزگار زودتر بر ما مي گذشت!!
            امان از غفلتي که ما را در بر گرفته!!
امامي به اين خوبي در ميان ما باشد و يارانش اينگونه در غفلت به سر برند!!!!!
آري... غفلت ما تو را مظلوم ساخته و ظهور تو را به تاخير انداخته؛ و در اين ميان من با کوفيان چه فرقي خواهم داشت اگر دست روي دست بگذارم و فقط دعا کنم و به آنچه تو را خوشنود مي سازد عمل نکنم؟!
ابا صالح... شادي من آن لحظه خواهد بود که از ترس اينکه مبادا تو مظلوم واقع شوي.. لحظه اي آرام نگيرم و مدام در تب و تاب باشم!
امروز ديگر آرام گرفتن، حرام است!!
            تمام لحظه هايي که از ياد تو غافليم... گناه است!!!
                            يادم نمي آيد که با خدايم عهد بسته باشم که اهل گناه باشم!!
هر چه مي خواهد بشود...
                ديگر طاقت ندارم....
                        اباصالح قول مي دهم که ديگر آرام نگيرم!

اوضاع عمومي اخر الزمان

Sun, 14 Mar 2010 15:47:00 GMT

نعماني در کتاب غيبت از جابر جعفي روايت کرده که گفت : امام محمد باقر (ع) فرمود : اي جابر !دست و پاي خود را جمع کن ودر جاي خود بنشين تا انگاه که اين علامات را که هم اکنون براي تو نقل مي کنم ببيني!

<**ادامه مطلب...**>

نخستين علامت کشمکش بني عباس بر سر ملک است،علامت ديگر صدايي است که از اسمان شنيده مي شود ،و صدايي که از دمشق به شما ميرسد و نويد فتح ميدهد و قريه اي از شام بنام جابيه فرو ميرود و قسمت سمت راست مسجد دمشق فرو ميريزد و گروهي از ترکستان خروج مي کنند و بعد از ان اوضاع روم اشفته خواهد شد. برادران ترک شما در جزيره پياده شده . جمعي از روم خروج نموده در رمله فرود ميايند .

اي جابر! در ان سال در هر نقطه اي از مغرب زمين کشمکش زياد روي مي دهد،نخستين سرزمين غرب که خراب مي شود ،شام است.

در شام سه پرچم با هم کشمکش خواهند داشت، يک پرچم رنگش سرخ و سفيد، و پرچم دوم سياه و سفيد است و سومي پرچم سفياني ميباشد.

سفياني به پرچم سياه و سفيد ميرسد و با هم مي جنگند وسفياني همه ي انها را به قتل مي رساند و بعد از ان پرچم سرخ و سفيد را تار و مار مي کند، سپس لشکر او از شام گذشته بقرقيسا ميرسد و در انجا جنگ در مي گيرد و صد هزار نفر از ستمگران کشته ميشوند.

بعد از ان سفياني هفتاد هزار لشکر بکوفه مي فرستد. انها مردم کوفه را ميکشند يا دار ميزنند يا اسير ميگيرند. در ان ميان چند لشگر از خراسان حرکت کرده و با سرعت برق منازل ميان راه را طي مي کنند. چند نفر از ياران قائم در ميان انهاست . سپس مردي از غلامان اهل کوفه با گروه ضعيفي قيام مي کند ولي سرلشکر سفياني او را در بين حيره و کوفه بقتل ميرساند.

انگاه سفياني لشکري به مدينه مي فرستد.مهدي از مدينه به مکه ميرود ، چون خبر به سرلشگر سفياني ميرسد که مهدي به مکه رفته ، لشکري را به دنبال او مي فرستد ولي او را نمي بيند. مهدي مانند موسي بن عمران ، با ترس و هراس وارد مکه مي شود ، لشکر سفياني در بيابان بيداء فرود ميايد.

در انوقت گوينده اي از اسمان صدا ميزند : اي بيداء اين قوم را نابود گردان و با اين صدا ،زمين انها را در کام خود فرو ميبرد. تنها سه نفر از انها باقي ميماند که خداوند صورتهاي انها را به عقب بر ميگرداند.ان سه نفر از قبيله ي کلب مي باشند .

در انروز قائم در مکه است.او در انجا تکيه به خانه ي خدا ميدهد و در حاليکه پناه بان برده است ، ميگويد : اي مردم! ما از خداوند و هر کس که دعوت مارا بپذيرد استمداد مي کنيم . من از خانواده ي محمد پيغمبرتان هستم .ما از هر کس به خداوند و محمد(ص) نزديکتريم.

هر کس ميخواهد درباره ي ادم با من گفتگو کند، بداند که من از هرکس به ادم نزديکترم .هرکس ميخواهد در خصوص نوح با من سخن بگويد،بداندکه من از از هرکس به نوح نزديکترم و هر کس مي خواهد با من درباره ي ابراهيم گفتگو کند ، بداند که من نزديکترين مردم به ابراهيم هستم و هر کس ميخواهد با من درباره ي محمد(ص) گفتگو کند بداند که من از هر کس به محمد(ص) نزديکترم و هر کس ميخواهد با من درباره ي پيغمبران گفتگو کند بداند که من از هر کس به پيغمبران نزديکترم .مگر خداوند در کتاب محکم خود نفرموده : (ان الله اصطفي ادم و نوحا و ال ابراهيم و ال عمران علي العالمين ذريه بعضها من بعض و الله سميع العليم )ال عمران 33-34

يعني : خداوند ادم و نوح و فرزندان ابراهيم و فرزندان عمران را بر جهانيان تفضيل داد . اينان ذريه هايي هستند که بعضي از بعضي ديگر پديد امده اند و خداوند شنوا و داناست.

بدانيد که من بازماندهي ادم و ذخيره ي نوح و برگزيده ي ابراهيم و منتخب محمد(ص) هستم.

امام محمد باقر (ع) فرمود : انگاه خداوند سيصد و سيزده نفر از ياران او را نزد وي گرد اورد و در غير موسم حج مانند پاره هاي ابر فصل پاييز انها را در مکه جمع مي کند.

اي جابر!اين است معني ايه اي که خداوند ميفرمايد:اينما تکونوا يات بکم الله جميعا،هر جا باشيد خداوند همه ي شما را گرد اورد.

سپس مردم با مهدي در بين رکن و مقام بيعت ميکنند. عهد نامه ي پيامبر که از پدران خود به ارث برده نيز با اوست.قائم مردي از دودمان حسين(ع) است و خداوند کار او را در يک شب اصلاح مي کند.

اي جابر!اگر شنيدن و ديدن انچه گفتم بر مردم دشوار باشد ،در اينکه او از نسل پيامبر و امامان است نميتوانند ترديد کنند! اگر اين هم براي انها دشوار باشد صدايي که از اسمان شنيده مي شود و نام او و پدر و مادرش را ميبرند براي انها اشکالي نمي سازد .

سفياني و برخي ديگر از علائم ظهور

Fri, 12 Mar 2010 16:47:00 GMT

امام جعفر صادق فرمود :پيش از قيام قائم پنج علامت پديد خواهد امد :صيحه ي اسماني ، امدن سفياني ، فرورفتگي بيابان بيداء ، امدن شخص يمني و کشته شدن مردي پاکدل.

<**ادامه مطلب...**>

همچنين در کمال الدين از زراره روايت نموده که حضرت صادق فرمود : (موقع ظهور) صدا زننده اي قائم را باسم نام ميبرد.

عرض کردم : اين صدا براي افراد خاصي است يا عمومي است؟

فرمود : عمومي است و هر ملتي به زبان خود انرا مي شنود. عرض کردم : با اينکه قائم را باسم صدا مي زنند ، ديگر چه کساني با او مخالفت مي کنند؟ فرمود : شيطال انها را به حال خود نمي گذارد تا اينکه در اواخر همان روز صدايي ميزند و مردم را بشک مياندازد.

سفياني

حضرت امير المومنين فرمود : پسر هند جگر خوار (سفياني) از بيابان يابس بيرون ميايد.او مردي متوسط القامه ، صورتش وحشتناک و سرش ضخيم است و رويش ابله دارد. اگر او را ببيني خيال مي کني يک چشمي است. او از اولاد ابو سفيان ميباشد.او خروج مي کند وبر زمين ارام(منظور کوفه يا نجف است) ميايد و بر منبر ان مي نشيند.

در روايتي ديگر حضرت صادق (ع) فرموده : اگر سفياني را ببيني پليد ترين مردم را ديده اي ،رنگش سرخ و زرد و چشمش کبود است، در ظاهر مرتب ذکر خدا مي گويد، ولي در حقيقت بسوي جهنم ميرود، و در خبائث به جايي ميرسد که زن بچه دارش را از ترس اينکه مبادا مردم را بمحل او راهنمايي کند ، زنده بگورميکند.

در کتاب غيبت از حضرت صادق روايت کرده که فرمود : گويا سفياني در کوفه فرود امده و از جانب او صدا ميزنند هر کس سر يک نفر از شيعيان علي را بياورد هزار درهم باو خواهيم داد . کار بانجا ميرسد که همسايه همسايه را ميگيرد و ميگويد : اين از شيعيان علي است.سپس گردن او را ميزند و هزار درهم ميگيرد.

اگاه باشيد انروز فقط زنازادگان بر شما حکومت مي کنند.

امام صادق(ع) فرمود: امدن سفياني حتمي است ، از موقع امدن او تا اخر کارش جمعا پانزده ماه است ،شش ماه جنگ مي کند وقتي پنج منطقه ي شام ، فلسطين ، اردن ، حلب و حمص را به تصرف در اورد نه ماه سلطنت مي کند و يک روز بيش از ان نمي ماند.